De kerk werd herbouwd in 1954, na de bombardementen van de Tweede Wereldoorlog, volgens plannen getekend door architect Victor Sarlet. De onafhankelijke campanile, bedekt met kalksteen, domineert het gebouw en het dorp. Kenmerkend voor zijn tijd met betonnen klokkenluifels en een gestileerde haan, is hij buitenproportioneel groot in vergelijking met de kerk. Deze, gebouwd van beton, is bedekt met een witte pleister, behalve het koor dat van kalksteen is. De campanile en de kerk zijn verbonden door een portiek van betonnen zeil. Architect Sarlet legt zijn visie uit door te zeggen dat "voor een geval als dit, een constructie van een 'Esprit Nouveau' moest worden overwogen, met het gebruik van actuele materialen". Hij benadrukt ook een heldere, eenvoudige compositie, een ontbloting die het spirituele karakter van het gebouw weerspiegelt. Gewijd in 1956, heeft de kerk een interieur dat het exterieur weerspiegelt, met de aanwezigheid van beton en steen, eenvoudige lijnen en een lage gewelf. De mozaïek op de buitengevel, een werk van Maurice Rocher, stelt Christus in majesteit voor, met engelen aan zijn linkerzijde, en aan de rechterzijde, de heilige Joris die de draak verslaat. In het koor is de Christus van gesmeed koper gemaakt door Zéphir Busine uit Bergen (1955). Deze kunstenaar heeft ook samengewerkt met G. Boulmant voor de realisatie van het liturgisch meubilair. De glas-in-loodramen van Louis-Marie Londot, gemaakt in 1974, werden in 1978 geplaatst. Deze architecturale stijl komt ook voor in andere hedendaagse gebouwen, zoals in Quebec (Joliette) of in Zwitserland (Lucerne). De religieuze aanwezigheid in Marloie, en met name het bestaan van een kerk, wordt al in 1139 bevestigd. De band was nauw met de nabijgelegen 'Vieille Cense', eigendom van de abdij van Saint-Hubert. Het zo gevormde eiland vervulde drie hoofdrollen van een feodaal domein in de Middeleeuwen: residentieel ("nieuwe cense"), juridisch en administratief ("oude cense") en religieus (kerk van Saint-Georges). Vanaf 1803 had het dorp alleen nog een kapel, afhankelijk van de parochie van Waha. Hersteld in 1895, profiteerde de parochie van Marloie van de bouw van een nieuwe kerk, gebouwd tussen 1895 en 1900. De toewijdingen van deze kerk en de huidige kerk zijn nog steeds onderwerp van discussie: voor het gebouw uit de 19e eeuw lijkt het erop dat de heilige Isidorus de voorkeur had (het glas-in-loodraam van het koor, het beeld en een klok waren aan hem gewijd) en voor de huidige kerk, in de archieven en de oorspronkelijke plannen, wordt melding gemaakt van de toewijding aan de heilige Joris, en alleen een voorontwerp uit 1944 verwijst naar de heilige Isidorus. Anderen beweren dat ze ten onrechte 'Saint-Georges' zijn genoemd naar de Cirkel die de vieringen van de diensten herbergde na de vernietiging van de kerk in 1944.

• Ontdekking en Amusement