Dit prachtige gebouw in flamboyante gotische stijl, dat in 1938 werd geclassificeerd, dateert uit de tweede helft van de 15e eeuw, maar heeft vele transformaties ondergaan, vooral na de branden van 1615 en 1806. De barokke toren dateert uit 1715. De huidige glas-in-loodramen (1974) zijn het werk van Louis-Marie Londot uit Namen. Het erfgoed van de kerk bestaat onder andere uit doopvonten uit de 16e eeuw (uit de Maaslandse school), een gotische muurdoopvont uit 1514, een lezenaar in messing op een marmeren voet uit Saint-Remy, gedateerd 1763 en afkomstig van het Karmelietenklooster, evenals talrijke polychrome houten beelden, waaronder een kruisiging uit het einde van de 16e eeuw, een Christus in het graf uit de 15e eeuw, een sculptuur uit het einde van de 16e eeuw die de Heilige Drie-eenheid voorstelt, een heilige Margaretha van Antiochië uit de school van Jean Del Cour (circa 1700) en een staande Maagd met kind uit het midden van de 17e eeuw. Het schip, het transept en het koor, die dus uit de Late Middeleeuwen stammen, getuigen van de flamboyante gotische stijl van die tijd, met name de vlamvormen in de vensters (genaamd vulstukken), de afwezigheid van het triforium (verdieping tussen de grote vensters en de hoge ramen), evenals de afgebeelde decoraties van verschillende consoles die al een invloed van de Renaissance vertonen. Talrijke in de steen gegraveerde merktekens dienden als aanwijzingen voor de manier van samenvoegen van de stenen en de identiteit van de arbeiders die ze bewerkten. Als getuigenis van de Maaslandse gotische school in de regio biedt de Sint-Remacluskerk een opmerkelijke architectuur. Ze heeft een eenvoudig en leesbaar compositieplan, met een koor dat bijna even lang is als het schip, zonder stralende ontwikkeling, een ingetrokken transept en een robuuste toren, waarvan de poort aan het einde van de 17e eeuw is aangebracht. De steunberen, de vier torentjes van de toren en de torenspits van de kruising van het transept zijn verloren gegaan in de brand van 1806 en zijn nooit herbouwd. Het gebouw is dus geleidelijk en met beperkte middelen hersteld aan het begin van de 19e eeuw (voor 1821). De doopvonten, bewaard in de rechtervleugel van het transept van de Sint-Remacluskerk, dateren uit het begin van de 16e eeuw en zijn uit kalksteen gesculpteerd. Kenmerkend voor de stijl van de Maaslandse school en de late gotiek, zijn de sculpturen en motieven die de polygonale kuip sieren, vensters (op de pilaar) en loofwerk rond de kuip. Vier leeuwen zijn gepositioneerd op de onderste hoeken van de pilaar. De vier mannelijke hoofden met een kap die de kuip sieren, zijn een traditioneel motief en vertegenwoordigen de windrichtingen en de vier rivieren van het Paradijs.

Uitrusting & diensten

Parking

• Ontdekking en Amusement